მზად ვარ, კობიაშვილთან ყველა ასეთი სანაძლეო წავაგო

ვინ იცის, რამდენ კარგ მწვრთნელს და, მათ შორის, თემურ ქეცბაიასაც გასჩენია სურვილი, მოედანზე გასულიყო და ეთამაშა მაშინ, როცა საფეხბურთო პროტოკოლი აუტის ხაზთან გავლებულ თეთრ ხაზზე გადაბიჯებასაც კი მკაცრად უკრძალავს. რა თქმა უნდა, ისეთ მწვრთნელებს ვგულისხმობ, რომლებსაც უთამაშიათ, მოედანზე ცეცხლი დაუნთიათ, გადამწყვეტ მომენტში თამაში თავიანთ თავზე აუღიათ და თამაშები ასე მოუგიათ. სწორედ ასეთი იყო თემურ ქეცბაია, რომელიც თამაშის მნიშვნელობის მიუხედავად, ბოლომდე იხარჯებოდა. კარგია, რომ თავის შეგირდებს ახლა სწორედ ამას ასწავლის.

როცა წარსულში არანაკლებ ცნობილი ფეხბურთელი და ამჟამადაც არანაკლებ პოპულარული მწვრთნელი, სლოვენ ბილიჩი თამაშის დაწყების წინ ქეცბაიასთან მივიდა, ხელი ჩამოართვა და გადაკოცნა, ყველა მიხვდა, რომ ოცდაორი კაცის შერკინების გარდა ეს მატჩი ამ ორი, ერთმანეთის ტოლი მწვრთნელის დუელითაც იქნებოდა საინტერესო.

რა თქმა უნდა, თამაშის განხილვას არ დავიწყებ, ამაზე უკვე ბევრი ითქვა და კიდევ ბევრი ითქმება. ამ ბლოგპოსტში თამაშის ემოციურ მხარეზე მინდა გესაუბროთ და რამდენიმე საინტერესო, ისტორიული პარალელიც გავავლო.

აურა რომ ბევრს ნიშნავს და ზოგჯერ გადამწყვეტიცაა, ერთ-ერთ წინა ბლოგპოსტში უკვე ვთქვი. ალბათ, ბევრი დამეთანხმებით, რომ ჯერ კიდევ მატჩის დაწყებამდე კარგა ხნით ადრე საქართველოში გარემო ჩვენებურთა გოლის მოლოდინით იყო დამუხტული. არამარტო გოლის, არამედ გამარჯვების მოლოდინით. ბოლოს და ბოლოს, ჩვენი ნაკრების წაუგებელი სერიის ფონზე ბევრმა ირწმუნა, რომ ქართველებს მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი სანაკრებო გუნდის დამარცხება შეუძლიათ.

ფეხბურთი სპორტის ისეთი სახეობაა, რომ მხოლოდ გამარჯვების მოლოდინითა და თუნდაც, 55.000 გულშემატკივრის ომახიანი შეძახილით, მათგან გამომდინარე აურით ფონს ვერ გახვალ. ფეხბურთში კიდევ ბევრი რამაა საჭირო და გამარჯვების მისაღწევად ამ ბევრი რამის ერთობლიობაც, მაგრამ ბევრი გულშემატკივარი და მათი მოლოდინით დამუხტული ჰაერი „პაიჭაძის“ თავზე რომ ბევრს ნიშნავს, ეს მატჩის შემდეგ გამართულ პრესკონფერენციაზე მეტოქეთა მწვრთნელმაც აღიარა. მგონი, ეს პირველი შემთხვევა იყო ბოლო რამდენიმე წლის მანძილზე, როცა მეტოქეებმა ხაზი გაუსვეს თბილისში  გულშემატკივართა სიმრავლის ფაქტორს და მათ მნიშვნელობას….

ამდენი ხნის ნანატრი გამარჯვების შემდეგ სტადიონზე მისული გულშემატკივარი საფინალო სასტვენისა და ფეხბურთელებთან გამოთხოვების შემდეგაც კარგა ხანს არ ტოვებდა სტადიონს: ნაცნობ-უცნობი ერთმანეთს ულოცავდა, ეხვეოდა, მხარზე ხელს უტყაპუნებდა, ჟესტიკულაციის მოშველიებით იხსენებდა საგოლე შეტევის განვითარებას, იცინოდა, ყვიროდა და ისევ იცინოდა… სტადიონი ხომ სწორედ ის ადგილია, სადაც უცნობი ადამიანი დიდი ხნის მეგობრად მოგეჩვენოს, სადაც შეგიძლია დაიცალო, ვნებათაღელვას ამოხეთქვის საშუალება მისცე, ჰოდა, ამდენი ხნის წარუმატებლობით გაღიზიანებული ქართველები ვიცლებოდით…

ერთი მეგობარი მყავს, რომლის სახლის აივნიდან განათებული სტადიონი შორიდან, მაგრამ კარგად მოჩანს და ის მიყვებოდა, ბოლო წუთებზე, როცა გოლის შემდეგ ხორვატებმა ნამდვილი შტურმი მოაწყვეს ჩვენს კარებთან, სტადიონის თავზე ცისფერი ბოლი ბოლქვებად ამოდიოდაო. ჯერ უფიქრია, რომ შუშხუნების ბოლი იყო, მერე ისიც უვარაუდია, შეიძლება, ხანძარი გაჩნდაო და მერე ერთბაშად მიმხვდარა, რომ საფინალო სასტვენის მოლოდინში დაახლოებით 40 ათასმა კაცმა სიგარეტს ერთდროულად მოუკიდა და ნერვიულად მოქაჩა…

საფინალო სასტვენის შემდეგ კი ლევან კობიაშვილი, მოედნიდან გასახდელში გასვლამდე, სიხარულის ცრემლებით ტიროდა. ტიროდა ფეხბურთელი, ვისაც არაერთი გოლი გაუტანია. მათ შორის – გადამწყვეტი და მათ შორის – ბუნდესლიგაში და ვისი ცრემლებიც არავის ახსოვს… ესეც დაცლა იყო: უარყოფითი ემოციისგან დაცლა და იმის შეგრძნება, რომ სტადიონზე მოსულ ათასობით ადამიანს და კიდევ ასეულ ათასს, რომელიც ტელეეკრანებს იყო მიჯაჭვული, ენით აუწერელი სიხარული მიანიჭე და გამარჯვების რწმენა დაუბრუნე…

ისიც დაცლა და ძველი დიდების გახსენება იყო, რაც მატჩის შემდეგ ჯერ წერეთლის გამზირზე, მერე კი დედაქალაქის დედაქუჩაზე ხდებოდა: ათასობით ადამიანი, ათასობით მანქანის სიგნალი, გულის სიღრმიდან წამოსული „სა-ქარ-თვე-ლო!“, გაღიმებული მძღოლები, გაღიმებული პატრული-პოლიციელები, რომლებსაც აზრადაც არ მოსვლიათ გაურჩებული მძღოლების დაჯარიმება და არც გადაკეტილ გამზირებზე უცდიათ მოძრაობის აღდგენა. და, რაც საინტერესოა, ეს იყო შემთხვევა, როცა ის მძღოლები და ქვეითად მოსიარულეები, რომლებსაც საერთოდ არ აინტერესებთ ფეხბურთი და არც იცოდნენ, რა მოხდა „პაიჭაძეზე“, მსვლელობის მიზეზის გაგების შემდეგ კოლონას უყოყმანოდ უერთდებოდნენ… მოკლედ, ქართველებმა ზეიმი გავიხსენეთ – ასეთი ამბები დედაქალაქის ქუჩებში ფეხბურთთან დაკავშირებით 1981 წლის 13 მაისის შემდეგ არ მომხდარა, როცა თბილისის „დინამო“ ევროპის ქვეყნების თასების მფლობელთა თასის მფლობელი გახდა…

ზემოთ გამარჯვების მოლოდინი ვახსენე და გამიხარდა, როცა ჩემი მეგობრისგან შევიტყვე, რომ ქართველი ფეხბურთელებიც ასეთივე მოლოდინით ყოფილან შეპყრობილი. ჩემგან ნახსენები მეგობარი ფან-კლუბ „ქართული სპორტის ქომაგთა“ შორისაა და ისეთი კულუარული ამბები იცის ნაკრებთან დაკავშირებით, რომ გაგიკვირდება. ჯერ კიდევ თამაშის დაწყებამდე მიყვებოდა, რომ ლევან კობიაშვილს, თამაშამდე რამდენიმე დღით ადრე დაუჟინია, გოლს გავიტანო და რამდენიმე თანაგუნდელისთვის სიმბოლური სანაძლეოც შეუთავაზებია. როცა ამას მიყვებოდა, მაშინ არა და, მერე, როცა კობიაშვილმა მართლა გაიტანა გამარჯვების გოლი, რაღაც გამახსენდა, გადავამოწმე, საინტერესო პარალელი გამოვიდა და მინდა, თქვენც გიამბოთ:

80-იან წლების ბოლოსკენ თბილისის „დინამო“ საკმაოდ წარმატებულად ასპარეზობდა უეფას თასზე. მგონი, ეს ის სეზონი იყო, მერვედფინალში რომ „ვერდერმა“ შეგვაჩერა. მახსოვს, მაშინ ბრემენის ამ გუნდმა წინა ეტაპიდან მოსკოვის „სპარტაკი“ გამოთიშა ასპარეზობას (6:0 დაამარცხა საკუთარ მოედანზე), კენჭისყრას კი სწორედ ჩვენ შეგვახვედრა. მართალია, ორი მატჩის ჯამში წავაგეთ, მაგრამ „სპარტაკთან“ შედარებით – საკმაოდ ღირსეულად: ბრემენში „ვერდერმა“ 2:1 მოგვიგო, თბილისში განმეორებითი შეხვედრა კი 1:1 დასრულდა. მაგრამ მატჩი, რომელთან დაკავშირებული ისტორიაც მინდა გიამბოთ, „ვერდერთან“ შეხვედრამდე ცოტა ხნით ადრე, ბუქარესტში ჩატარდა და „დინამოს“ მეტოქე რუმინული „ვიქტორია“ გახლდათ. მაშინ დინამოელებმა სტუმრად 2:1 გაიმარჯვეს და გამარჯვების გოლი რუმინელების კარში სოსო ჭედიამ თავით გაიტანა.

ქვეყნად არაფერი იკარგება და ისტორიაც ხშირად მეორდება. თამაშის წინადღეს „დინამოს“ კაპიტანი, სოსო ჭედია, რომელიც ოთხნომრიანი მაისურით თამაშობდა (მიაქციეთ ყურადღება, რომ გუშინდელი ნაკრების კაპიტანიც მეოთხე ნომრით ასპარეზობდა), რამდენიმე თანაგუნდელთან მისულა და სანაძლეო შეუთავაზებია, რომ თამაშში გოლს გაიტანდა, თანაც თავით. რამდენიმე თანაგუნდელს მიუღია კიდეც ეს სანაძლეო. ჭედიამ მართლაც შეძლო თავური დარტყმით გოლის გატანა, მეორე დღეს კი, ერთ-ერთ ქართულ გაზეთში, შესანიშნავმა სპორტულმა ჟურნალისტმა, დავით კაკაბაძემ „ვიქტორია“-„დინამოს“ მატჩის შესახებ სტატია ასეთი სათაურით გამოაქვეყნა: „მზად ვარ, ჭედიასთან ყველა ასეთი სანაძლეო წავაგო, ანუ, ვიქტორია რუმინეთში“.

გუშინდელ მატჩში სოსო ჭედია ნაკრების მეორე მწვრთნელის რანგში თემურ ქეცბაიას გვერდით იჯდა. ეკრანზე კარგად ჩანდა, როგორი გახარებული იყო გოლის შემდეგ – როგორც ყველა ქართველი. მე კი, მოგვიანებით, როცა გოლი და გამარჯვების სიხარული არაერთხელ ვნახე მონიტორზე, სოსო ჭედიას მისამართით ერთი შეკითხვა გამიჩნდა: ნეტავ, საკუთარი ისტორია და რუმინული ვიქტორია(ანუ, გამარჯვება) თუ გაახსენდა?

დღეს გამოქვეყნდა ამ საიტზე

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: